EU ontkomt niet meer ‘Grillo-opstanden'


MerkelDraghiLagardeGrilloMet de beslissing ook ‘gewone spaarders’ mee te laten betalen aan de ‘redding’ van Cyprus leggen de EU-leders de bijl aan de wortel van de Europese Unie. De garantie dat voor álle EU-burgers spaarrekeningen tot €100.000 veilig zijn blijkt geen knip voor de neus waard. En bovendien is deze beslissingen genomen door de 17 EU-leiders van de eurozone, de ECB en het IMF zonder dat daar enige democratische besluitvorming aan ten grondslag ligt. Het vertrouwen van EU-burgers in hun leiders daalt daarmee terecht tot het nulpunt. En het imago van de EU is onder deze politici onherstelbaar beschadigd. Heft effect hiervan is: ‘zij’ doen maar wat en denken alleen aan zichzelf (terecht of niet). Alleen al dát feit kan massale protestbewegingen uitlokken á la de 5 Sterrenbeweging van Beppe Grillo in Italië. Dit scenario lijkt nu onafwendbaar.

Absolute vorsten

Het lijkt erop dat de EU-leiders en het IMF afgelopen week met de ‘redding’ van Cyprus het definitieve failliet van de Europese markt en de euro zelf hebben getekend zónder dat ze dit lijken te beseffen. Onder druk van vooral kanselier Merkel van Duitsland, de ECB onder president Mario Draghi en het IMF van mevrouw Christine Lagarde bloeden nu de kleine spaarders ten faveure van Russische miljonairs die massaal hun zwarte geld hebben geparkeerd op Cypriotische bankrekeningen. Immers: een spaarder met €8.000 op zijn/haar rekening is daarvan nu €540 kwijt (6,75%)als bijdrage aan de ‘redding;’ van Cyprus. Dat is een relatief groot bedrag wat hard aankomt. Een Russische miljonair merkt nauwelijks iets van de 9,9% die hij bij moet dragen. Nog afgezien van wat er gebeurt wanneer mensen massaal hun spaartgoeden willen opnemen in Cyprus (wat praktisch helemaal niet kan want zoveel cash geld is daar niet eens).

Veel erger is dat de democratisch gekozen EU-leiders zich hiermee gedragen als absolute vorsten, zoals we die vóór de Franse Revolutie van 1789 overal in Europa kenden. Wie vertrouwt nu nog een leider, een politicus die eerst belooft om spaartegoeden tot €100.000 te vrijwaren en daar onder druk van niet-gekozen specialisten (ECB, IMF, etc.) meteen weer op terugkomt? Dit voedt bovendien het beeld van een kleine groep goed betaalde bestuurders (parallel met de banken en met grote ondernemingen) die over de ruggen van kiezers, werknemers en burgers hun eigen gang gaan, eigen regels stellen en verder overal lak aan hebben. En dat is gevaarlijk want een potentiële voedingsbodem voor onrust en protest.

Twee botsende werelden

We hebben te maken met een ‘botsing van twee werelden’. Aan de ene kant de wereld van politici, bankiers en financieel specialisten die wanhopig (en zonder groot succes) proberen de weeffouten te herstellen die zijn gemaakt bij de voorbereidingen om de euro in te voeren. de EU heeft toen nagelaten een duidelijke politieke én economische toekomstvisie op te stellen die doormiddel van democratische verkiezingen door alle EU-burgers had meten worden gelegitimeerd. Dat manco leidt er nu toe dat, in het geval met Cyprus, elementaire democratische structuren met voeten worden getreden. Met een dramatisch en moeilijk te herstellen verlies van vertrouwen als gevolg. Aan de andere kant de wereld van mensen zoals u en ik: doodnormale burgers met (hopelijk nog) een baan of een (klein) bedrijf. Die hun best doen, hun belasting betalen, iets opzij proberen te zetten voor later, etc. Zij, of liever wij, vertrouwen erop dat de politici, de leiders, die wij democratisch kiezen zich houden aan hun beloftes. Dat ze zich houden aan afspraken. En vooral: dat ze eenmaal in klein comité genomen beslissingen achteraf laten toetsten door hun parlementen. De scheiding der machten is immers een wezenskenmerk van elke democratie. Als ook dat de wetgevende macht (de parlementen) het laatste woord behoren te hebben. Daar wringt hem al sinds de jaren ’60 van de vorige eeuw de schoen met Europa.

Het gemeenschappelijke collectieve Europese ideaal wat inwoners en bestuurders eens in de 20ste eeuw deelden is verdwenen. Er tegenover staan twee dramatisch verschillende werelden, waarin de ‘leiders’ voortdurend offers vragen van de ‘inwoners’. Met het schenden van zelfs elementaire afspraken ontvalt het vertrouwen bij die inwoners dat wat de leiders beslissen ook goed is. een levensgevaarlijke situatie. Een voedingsbodem voor onrust en protest. Met als uitkomst:? http://tinyurl.com/b9pmd7g

Leave a Reply

Webontwerp: Dedato Ontwerpers