’Barbertje’ Sap moet hangen

De beerput bij groen Links gaat uiteindelijk dan tóch helemaal open. Fractievoorzitter en partijleider Jolande Sap van Groen Links heeft niet langer het vertrouwen van de partijtop en is inmiddels al afgetreden. Diezelfde verantwoordelijk partijtop o.l.v. partijvoorzitter Heleen Weening bewijst hiermee andermaal, na het echec bij de kandidaatstelling van voormalig Tweede Kamerlid Tofik Dibi als kandidaat-lijsttrekker, van leiderschap en van crisiscommunicatie totaal geen kaas te hebben gegeten. Ik zou dit graag willen kwalificeren als ‘zeldzaam voorkomend amateurisme ten top’!

Immers, eerste vereiste van elke ‘leider’ is dat hij/zij een helder verhaal heeft. Nou wil het geval dat er al een jaar of twee onvrede heerst over de koers van de partij. Mevrouw Weening, en haar voorganger, wisten daar dus van en hadden daar dus iets aan kunnen doen – maar dat deden ze niet. Een duidelijk verhaal in de kwestie-Dibi had bijvoorbeeld kunnen gaan over de gevolgde procedure en de ingenomen standpunten: dat had op dát moment veel onnodige schade kunnen voorkomen. En n wat er nu dreigt te gebeuren met fractievoorzitter Jolande Sap betekent dit: mede je verantwoordelijkheid nemen voor het desastreuze resultaat van Groen Links op 12 september jl. Dat is echt niet alleen het werk van mevrouw Sap geweest.

Een tweede vereiste van een ‘leider’ is dat hij/zij netjes omgaat met de mensen die mede verantwoordelijk zijn voor het reilen en zeilen van de organisatie. Een ‘Barbertje moet hangen’-mentaliteit reken ik hier bepaald niet toe. Nu één van je beste mensen ‘offeren’ lijkt een snelle uitweg naar de oplossing, maar wanneer dan échte inhoud is gevraagd dan zijn er mensen te kort. Bovendien: de persoonlijke omgang met mensen zegt erg veel over de identiteit van een organisatie: de ‘slangenkuil’ van Groen Links, al zichtbaar tijdens de affaire-Dibi, ligt hiermee volledig open. de kikkers springen aan alle kanten uit de kruiwagen. de imago- en reputatieschade is nóg groter dan zij al was.

En wat betreft die crisiscommunicatie is de essentie, en dat behoort iedereen tegenwoordig te weten: les 1 is altijd meteen opening van zaken geven en ook vertellen wat je nog niet weet. Les 2 is vervolgens aangeven of het een incidenteel of structureel probleem is, zonder dat zelf te zeggen. En les 3 is uiteraard, wat gaat de organisatie eraan doen om herhaling te voorkomen.

Zelden heb ik een organisatie gezien die zich zo snel, onnodig, amateuristisch en door eigen toedoen te gronde richt! Reparatie kán, maar zal lastig worden en tijd vergen: Groen Links weet vast wel waar ze mij kunnen bereiken. http://tinyurl.com/9dv2284

Leave a Reply

Webontwerp: Dedato Ontwerpers